Neye yarar bilmek! Beden canlanmayınca, kalkmayınca ayağa, yürümeyince gözyaşının sadece zarif bir hüzünden ibaret olduğu o uzağa. E ağla, hadi ağla, bazen bir uyanışın ilk işaretleridir dökülen gözyaşları, bazen bir sonlanışın acı çığlığı. Bazen de…Evet, elbette bazen de, tükenmeyecek uzun bir direnişin ilk isyanlarıdır, o uzun yol boyunca hep avuçlarımızda, en umarsız anlarımızda kuvvet aldığımızdır. Lakin her seferinde bizim sarsıldığımızdır, her seferinde bizim yakıştığımız, her seferinde bizim sığındığımız, her seferinde bizim müstehakımızdır! Ve lakin sormalı mıyız; esasında bu kimin zaafıdır! Ve de lakin , onsuz varolacağımız bir hayatı kim getirip bahşedecek bize! Yahut, aslolan gözyaşlarımızla olan kendi iç savaşımız mıdır!
Bazen acısıdır ezilmişliğin, bazen hıncı biriktirmişliğin ve bazen de sabırsızlığı kurtuluş ihtiyacının ve ama hep bir ‘kadınlık durumunun’ en yakın tanıklığıdır. Böyle ise hal…Hal böyle ise…Evet, elbette sormalı; aslolan gözyaşlarımızla olan kendi iç savaşımız mıdır!
Yahut…Yutkunup susmalı mı! Takılmalı mı kötücül hayaletlerin peşine! Yalnız ve savunmasız iskeletlerin doldurduğu çukurlara mı düşmeli gene! Denetlenmeli mi daima tüm arzular…Yahut salıvermeli, bu dramanın yansımaları düşsün üstümüze…Yahut…Ve yahut çıkmalı mı yola, bedenleri boyunduruktan, ruhları kamu yargısından kurtarmak ve düşkırıklığının ibretine inat hakiki ve kendinden kılmak için hayatı.
Zarif bir aldatmacanın çekiciliğine kim kapılmaz ki! Tutulmuşsak korkulara, boynumuza asılmışsa gulyabaniler, önümüzde nice gölgeler. Kalıpların esintisiz güvencesinde uslu uslu yaşamalı; tüm hayatiyetimizi bekleneni itirazsız vermek, verileni eleştirisiz kabullenmekten ibaret kılmalı. Yok etmemeli ilahları, içtikçe susuzluğumuzu artıran o iksirden aralıksız içmeli…Ve aşkı da ve acıyı da ve gözyaşlarımızı da içimizde hapsetmeli…
Yahut!
Ve yahut!
Yola çıkmalı!
Ve ama Bob, yol boyunca…Söylediğin gibi…
İyi dostlar edindik, iyi dostlar yitirdik yol boyunca. Çektiğimizde ellerimizi yüzümüzden şimdi, avuçlarımızda birkaç damla gözyaşı…
Şaşırtıcı…Sarsıcı…Ah ama hep umutla beslenen bir acı…
Evet…Evet Bob evet…Lafı böyle uzatmanın gizlediğim bir şeyle ilintisi vardır muhakkak ama…Ve ama Bob, üzgünüm, iyi haberlerim yok sana, burada da ağlıyor kadınlar halâ!
----------------
No Woman No Cry’la yüreğime daima yakın düşen Bob Marley’in ‘varlığında’ tüm kadınlara ithaf olunur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder